https://www.indahnesia.nl/assets/files/2025-12-21/1766306926-835145-kampung-miskin.png Na lange tijd in Indonesië te hebben gewoond en geleefd in lokale kampungs, wordt één ding pijnlijk duidelijk: een groot deel van de armoede, schulden en zelfs prostitutie is geen toeval, maar het directe gevolg van diepgewortelde familiepatronen. Dit is geen theorie, geen statistiek, maar dagelijkse realiteit. ### De last van het eerste kind (anak pertama) In veel Indonesische families rust de financiële verantwoordelijkheid vrijwel volledig op de schouders van het eerste kind, de anak pertama. Van haar — vaak een dochter — wordt verwacht dat zij zorgt voor: jongere broertjes en zusjes, de ouders, soms zelfs oma’s, ooms, tantes, nichtjes en neefjes. Dit is geen vrijwillige solidariteit, maar een culturele plicht. Niet meedoen is geen optie. ### Geen gedeelde verantwoordelijkheid Wat daarbij opvalt, is het schrijnende gebrek aan wederkerigheid. Jongere kinderen: - helpen niet mee in huis, - dragen niets bij aan inkomen - hangen op hun telefoon, slapen, of zwerven rond zien werken of bijdragen niet als hun taak. Na school is er geen discipline, geen huishoudelijke verantwoordelijkheid, geen besef van hygiëne of samenleven. Afval wordt simpelweg achter in de tuin gegooid. Zelfs als je vuilnisbakken koopt of oplossingen aandraagt, worden die genegeerd. Het gevolg: ratten, kakkerlakken en ander ongedierte zijn normaal. Vies en ongezond leven wordt geaccepteerd. ### Opvoeding stopt bij eten en wassen Moeders helpen vaak nog met de verzorging van de kinderen — eten geven, melk, kleren wassen — maar opvoeding in de zin van normen, verantwoordelijkheid of toekomstbesef ontbreekt. Discipline is afwezig. Grenzen worden niet gesteld. Alles draait om vandaag, nooit om morgen. ### Dagelijkse financiële druk Elke dag wordt er geld gevraagd aan het eerste kind. Niet één keer, niet incidenteel, maar structureel. Nieuwe telefoons, schoenen, kleding — alles “moet” worden betaald door degene die al alles draagt. Empathie ontbreekt volledig. Niemand zegt: - “Laten we meehelpen” - “Misschien kunnen wij ook werken” - “Misschien hebben we dit niet nodig” Integendeel: de druk neemt toe. ### Schulden als logisch gevolg Het resultaat laat zich raden. Het eerste kind: - komt in schulden - kan het financieel niet meer bijhouden - raakt mentaal uitgeput - zit gevangen tussen culturele plicht en economische realiteit Uitstappen uit dit patroon betekent verstoting, schuldgevoel en sociale afwijzing. Dus blijft men doorgaan — tot het breekt. ### Van overleven naar prostitutie Voor veel vrouwen is prostitutie geen “keuze”, maar een laatste redmiddel. Niet uit luxe, maar uit wanhoop. Omdat het gezin geld nodig heeft. Omdat schulden zich opstapelen. Omdat er geen andere uitweg lijkt te zijn. En ironisch genoeg verandert dat niets aan de cultuur. Het systeem blijft intact. De druk blijft bestaan. De cyclus herhaalt zich bij de volgende generatie. ### De harde conclusie Zolang: - verantwoordelijkheid eenrichtingsverkeer blijft - opvoeding stopt bij voeding - het eerste kind als onuitputtelijke geldbron wordt gezien zal armoede structureel blijven bestaan. Niet door gebrek aan kansen, maar door sociale patronen die niet ter discussie mogen worden gesteld. Dit is geen aanval op Indonesië. Dit is een constatering van wat er gebeurt als cultuur boven realiteit wordt geplaatst — en niemand durft in te grijpen. Zo zit het in elkaar. Zonder doekjes eromheen.

In grote lijnen ben ik eens met Admin. Kinderen worden – zeker op Java – alleen gevoed maar niet opgevoed. Een kind moet grenzen worden aangeleerd (en dat wil het zelf ook) maar dat gebeurt zelden. De prinsjes en prinsesjes mogen alles doen zonder dat men er wat van zegt. Daarom heb ik het niet zo op kinderen alhier, verwende onopgevoede blagen die men het liefst een schop zou geven i.p.v. de aaien die men hier geeft. Men leert totaal geen verantwoordelijkheid en moraal. Op Bali komt er dan nog de culturele factor bij van het kastesysteem met de vrouw erg laag hierin. Vandaar dat de meeste Balinese mannen dan ook weinig doen en hard werk aan de vrouwen overlaten. Ook hier weinig bestraffing van kinderen alhoewel al iets meer dan op Java. Echter als men verder naar het oosten gaat – begint bij Flores t/m Papua –, dan is de situatie toch anders. Als een kind zich misdraagt dan wordt dat niet vergoelijkt zoals op Java maar juist bestraf. De koppelriem komt nog vaak van pas en een kind kan een behoorlijke afranseling van de ouders krijgen als het zich misdraagt. Onbeschoft gedrag wordt niet beloond zoals op Java maar bestraft want men maakt de familie te schande. Maar dan komt het: uiteindelijk hangen ook die jongeren en jongvolwassen nutteloos rond met een sigaret in de mond, dragen niets bij aan het gezinsinkomen en helpen niet mee in het huis. Ik heb dit vaak aanschouwt in Ambon. Dit alhoewel de opvoeding toch heel wat strenger is. Vaak is de reden de zgn. doelloosheid en geen zicht op werk. Maar aan de andere kant zie ik er ook veel ondernemende mensen die zich niet laten wegzakken in uitzichtloosheid. Graag zou ik daarop een antwoord krijgen.

@"Yogya-Bali"#p761 Ook in het Oosten is de uitkomst hetzelfde. Discipline is geen ambitie; de koppelriem dwingt gehoorzaamheid af, maar kweekt geen eigen initiatief. Zodra de sociale controle wegvalt, slaat die opgelegde tucht om in doelloze passiviteit omdat er geen economisch perspectief tegenover staat. Een strenge opvoeding kweekt volgzame helpers, maar geen zelfstandige ondernemers. Ze doen wat de familie vraagt, maar vallen daarbuiten stil bij gebrek aan eigen visie of noodzaak. Zolang de familie voor rijst zorgt, blijft de koppelriem slechts een middel voor gehoorzaamheid, niet voor ambitie.

Ik kan hierover zoveel zeggen .. ik kan er uren over praten .. disiplini .. dit woord komt niet voor in de almanak ... groeten doen ze allemaal .. dat is ook het enige .. voorbeeld van prostitutie .. ik heb al eerder gezegd in ander forum ... de ouderrs zijn nalatig in alles ... hygiene ... dit woord komt niet voor in de almanak ... sexuele voorlichting ... ook dit is niet bekend in indo ... de jonge meisjes op leeftijd van 18 jaar raken ongewild zwanger ... ik zie het in mijn eigen omgeving .. .. ja het zijn heel vaak mooie meisjes .. en ik denk alleen maar .. hoe dom ben jij. .. terugkomend op hyghiene .. het zijn niet alleen de ratten en kakkerlakken ... wat dachten jullie van die vieze vuile katten .... .. de moslim zegt dat een hond vies is .. de moslim moert eens kijken naar hun vieze katten ... het is een en al bacterie die ziektes verspreid. de prinsjes en princessen probleem heb ik al eerder aangekaart. iedere indo is te lui om te werken .. van kind tot volwasene ... ... kom eens 2 jaar naar nederland .. dan zullen de indo zien dat je hard moet werken en productief moet zijn .. ik kan zoveel zeggen over dit item.

Dit heeft niets te maken met “gebrek aan kansen” en alles met gebrek aan correctie. Wie dit patroon blijft verdedigen onder het mom van cultuur, houdt mensen doelbewust arm. En ja die vieze, zieke katten in huis, zie ik ook overal bijna.

https://www.indahnesia.nl/assets/files/2026-01-08/1767863289-318873-video-generatie-kampung-leven.mp4

Eerste kind als vangnet: hoe familiecultuur in Indonesië armoede in stand houdt

Om-Henri

over kansen gesproken .. veel meisjes op jonge leeftijd kiezen voor de sex . .. raken ongewenst zwanger .. dus alle kansen zijn voorbij .. de schuld is .. gebrek aan opvoeding en voorlichting .. het begint bij de ouders ... ook op school is geen sexuele voorlichting ... enja voor de jonge mannetjes .. de denken alleen maar met hun banaan. werken willen ze niet .. willen ze werken .. dan is er geen werk voor deze mislukkelingen .. zo gaat het van vader op zoon etc etc

admin

Om-Henri
De gezinnen die je beschrijft produceren geen mislukkelingen, maar afhankelijkheid.
En die afhankelijkheid wordt hier verkocht als “familiewaarden”.

Zolang comfort zonder tegenprestatie normaal blijft, blijven ratten, ongewenste zwangerschappen, doelloosheid én prostitutie exact waar ze zijn

Om-Henri

de afhankelijkheid begint bij de mislukking en gebrek aan opvoeding .. incl normen en waarden die ieder kind hoort te leren thuis en op school aan alles is een gebrek .. somd denk ik .. wat ben jij een mooie vrouw ... maar hoe kun jij jezelf zover laten zinken. het is triest om dit alles aan te zien .. de tourist ziet dit allemaal niet .. maar dit is wat er afspeelt achter de gordijnen van indo.

admin

Daar komt nog iets bij wat telkens terugkeert: problemen worden niet opgelost, maar bewust opgestapeld. Alsof het nog niet zwaar genoeg is, moeten er kennelijk steeds nieuwe conflicten worden gecreëerd.

Neem de dochter. Ze is “getrouwd” via nikah sirih: een online handeling, een formulier, geen vader erbij, geen familie, geen echte ceremonie. Volgens de religieuze uitleg die men hanteert mag ze dan ineens wél samenleven, maar juridisch bestaat het huwelijk niet.

Omdat haar vader niet was uitgenodigd, werd ze zonder pardon het huis uitgezet. Haar oma deed direct mee. Geen gesprek, geen nuance, geen bescherming — alleen drama, morele verontwaardiging en sociale afrekening.

admin

Meggie

Om-Henri het is overigens een feit dat katten hele schone dieren zijn die zichzelf schoonhouden. Overigens zijn het niet 'de katten van de moslims'. Ze hebben een hekel aan huisdieren (want ze kosten geld) of ze zijn er bang voor. In ieder geval zorgen ze niet voor dieren want wij vinden ze overal. Weggepleurd in plastic zakken in de rivier, levend, of ergens op rijstvelden gedumpt. Vervolgens vangen wij ze dan weer op, om de moslimgasten die we op ons resort krijgen te kalmeren, omdat ze hun longen uit hun lichaam krijsen van angst als ze een van mijn katten zien langslopen.
Ik vraag ze dan altijd of ze de koran nog maar eens echt willen lezen over de profeet en al zijn katten.

admin

Meggie

Krijsen om een kat, maar wel vroom naar Mekka kijken? Je zou denken dat ze na al dat knielen wel gewend zijn aan iets dat op vier poten loopt

Meggie

admin ik heb om een of andere reden meestal krijsende moslima's. Zelfs een paar keer met burka (en gaasjes voor hun ogen) uit Qatar.

Als ik bij de dierenarts in de (bijna lege) wachtkamer zit, zitten er alleen mensen met een raskat. Ze kijken mij dan verwonderd en met een blik van medelijden aan als ik met een lelijke kampungkat op schoot zit. 'Daar ga je toch niet mee naar de dierenarts' hoor ik ze denken.

Heel soms worden mensen wel blij van onze katten. Maar meestal zijn dat buitenlanders. Zij boeken via booking, com en zien foto's van onze pluizenbollen. Daar komen ze voor!

Om-Henri

Meggie het mag dan wel zo zijn dat jou katjes lief en aardig zijn en dat jullie gasten ze leuk vinden .. maar ik heb hele slechte ervaringen met katten in bogor ... ze plunderen mijn vuilnisbak dat is goor en het zit vol met bacterieen ... en ze kunnen zichzelf likken de hele dag ... maar ik zal ze nooit aanraken. .. en laf zijn ze ook nog nog .. als er een rat voorbij komt dan nemen ze de benen. Maar mischien zijn jou katten goed gevoerd en doen ze dit soort dingen niet ... net zoals de mens hebben de katten honger in bogor. het is echt geen paradijs om te leven in bogor. Ik zie dagelijks de katten op de vuilnisbelt langs de weg op zoek naar eten. ... en het ergste is .. omdat ik een klein tuintje hebt komen ze naar mijn .. om hun behoefte te doen ... met als gevolg ik zit met de stank van hun behoefte.
voor mij dus geen kat .. doe mij maar een hond.

Meggie

Om-Henri wat sneu voor die katten, mijn hart huilt. 😭 Is ook logisch dat ze in prullenbakken duiken van de honger.
Wij hebben hier rondom ons resort allemaal voerbakken met brokjes staan en water voor de kampungkatten die niet van ons zijn. Soms lukt het om ze te vangen en naar de kliniek te brengen voor castratie (mannetjes en vrouwtjes) en vaccinaties. Vaak hebben ze schurft en je ziet ze opknappen na zo'n prik. En dikker worden doordat ze het eten weten te vinden. Sommige blijven bij ons wonen, vooral kittens, die nog niet voor zichzelf kunnen zorgen.
Er zijn bijna geen honden hier, zeker geen zwerfhonden.